I går var det fest heime hos oss, og sidan det tross alt var nyttårsafta, fann eg ut at eg skulle ordne litt meir avansert snacks enn chips og dip. Det vart ein suksess, så eg tenkte eg skulle dele oppskriftene med dere.

Snacks #1, spekeskinke og cherrytomat:

Denne var veldig enkel, berre å rulle spekeskinke, dandere dei på eit fat og legge nokre cherrytomatar på toppen.

Snacks #2, lakserull:

Denne oppskrifta står bakpå Vestlandslefse-pakken. Blautgjer lefsene så dei blir mjuke, smør naturell kremost på heile, og legg på røykelaks, hakka vårløk, salatblad og dill. Dillen skal helst vere fersk, men eg brukte tørka og det gjekk heilt fint.

Rull lefsa saman til ein fast rull. Det er litt same prinsippet som når ein lagar sushi. Så skal rullen skjærast opp i tynne bitar. Her gjelder det å ha ein god kniv, og å skjære forsiktig. Eg hadde litt problem med at lefsene sprakk opp, så det er viktig å blautgjere dei ordentleg.

Ta-da! Dei vart veldig gode, om eg kan få sei det sjølv.

Snacks #3, kanapé med scampi og avokado, med kvitlauk-og-chili-dip:

Dette er ein snacks-variant av denne (fantastisk gode) forretten. Lag dipen etter oppskrifta. Eg hadde i tre fedd kvitlauk, i staden for eitt, men det er fordi eg elskar kvitlauk. Ikkje ta meir chili enn henvist, det vert fort sterkt. Også her fungerar det fint med tørka dill, om ein ikkje har fersk.

Fyll ei steikeform med olje, og ha i litt finhakka kvitlauk og chili. Eg var litt forsiktig med mengden, fordi det er så mykje smak i dipen. Rør rundt, og ha i scampi. Eg brukte ferdigkokte, så dette var berre for å varme dei, og gi dei litt meir smak.

Skjær opp avokado i små terningar. Fjern halane frå scampien. Stikk ein tannpirkar gjennom ein avokadobit og ein scampi, og voilà!

I stua var det også eit juletre.

Systera mi snakka med ei felles venninne av oss på telefonen. Eg lurar veldig på korleis samtalen høyrdes ut frå hennes side, for det som skjedde var at vi i sidesynet plutseleg såg noko stort, grønt og glitrande bevege seg i høgare og høgare hastigheit.

Ja. Juletrefoten bestemte seg brått for å ta kvelden. Kjærasten og eg måtte storme til for å redde foreldra mine sin nye TV.

Juletreet fekk kvilepause på golvet i nokre timar, før pappa kom heim og ordna opp. No står det oppreist igjen, men pynten treng moglegvis eit lite kosmetisk inngrep.

Vips, så var det jul!

No sit eg i sofaen heime hjå foreldra mine, “Tre nøtter til Askepott” er på skjermen og lukta av pinnekjøt fyller huset. Ute skin sola over tonnevis med snø. I kveld får vi besøk av slekt som skal feire jul med oss, og det gler eg meg til.

God jul til alle!

Eg lovar herved å kome meg på skulen seinast klokka ti i morgon!

Og eg lovar å ikkje erstatte lunsj med Helnøtt-sjokolade.

Døgnmønsteret mitt, og til dels etevanane mine, vert heilt skrudd i eksamenstida. I dag sov eg til ti på tolv, med det resultatet at eg ikkje kom heim frå lesesalen før no nettopp. Ikkje at det har vore ein spesielt effektiv dag.

I morgon er der ei veke til eksamen i Molekylmodellering. Kanskje på tide å få opp stressnivået litt.

I mellomtida tenkte eg vise bilete av min andre heim for tida. Lesesalplassen:

Ikkje spesielt ryddig, men det gir eit korrekt bilete på korleis det ser ut der akkurat no. Procrastination Machine* til høgre.

Eit assortert utval kjemi-, fysikk- og mattebøker. Bokstøtta er eit molekylbyggesett. I hylla over kan du sjå diverse naudsynte ting, pluss eit cycloheksan-molekyl og ei kakeform forma som ein hest.

Bilete av vener og familie, så eg har noko kjekt å sjå på når eg treng ein lesepause. Innerst til høgre er eit periodisk system (ingen kjemilesesalplass utan!) og dikta eg fekk frå Anna i vår.

Det er herleg å ha ein eigen lesesalplass. Eg må berre bli flinkare til å bruke den på føremiddagen.

* “To procrastinate” er eit genialt engelsk verb for det å utsetje ting, gjerne totalt utan grunn. Eit fenomen hyppig observert i eksamenstida.

Frå eksamenen var det heim i hui og hast, før eg måtte skynde meg inn til Realfagsbygget. I går var det nemleg julebord på Kjemisk institutt. Nytt av året var at masterstudentane var invitert, og Siri og eg var blitt spurt om vi ville vere med i arrangementskomitéen. Eg er glad eg sa ja, for det var veldig kjekt å vere med og ordne til.

Ferdigpynta rom 3069. På motsatt vegg heng eit digert periodisk system, som jo er tilnærma naudsynt når ein samlar så mange kjemikarar.

Siri og eg var ansvarlege for servering av velkomstdrink til 60 gjestar.

Eg kom fort over min nervøsitet for å opne champagneflasker.

Sjølve julebordet har eg ikkje særleg mange bilete frå, men eg tok dette for å illustrere rundkolben sine mange bruksområde. Denne vasen høyrer eigentleg heime på eit laboratorie.

Maten var fantastisk (pinnekjøt OG koldtbord; eg er mett enno), selskapet likeså, men den noko hektiske dagen slo meg i svime i titida. Etter det var eg neppe til særleg underhaldning for nokon, eg heldt på å sovne ved bordet. Men det var koseleg uansett!

For, eh, PC + eksamenslesing == FAILFAILFAIL

På fredag har eg eksamen i INF109: Programmering for naturvitskap. På papir. Du veit, celluloseproduktet som absolutt ikkje styres av det binære talsystemet, og som ikkje kan køyre eit program om du så truar med å sette fyr på det.

Det fins eit rom i helvete, og der vert folk tvinga til å kode program for hand.

Det er synd i meg.

Så, er det noko rart følgjande skjer kvar gong eg skal sjekke om mitt handskrivne program fungerar?

_____

def eksamensLesing():

   Sjekk program

   Om programmet ikkje fungerar:

        Gå inn i djupe depresjonar.

        Trøyst deg sjølv med å sjekke Facebook, Bloglovin’, Livejournal,         nettaviser, Facebook, e-post, anna e-post, Facebook, nettaviser,         Bloglovin’, Facebook.

        Gjenta i det uendelege.

   Om programmet fungerar:

        Gå på Facebook for å feire.

____

Denne eksamenen kjem til å gå bra.

Sofsen og Ida har begge skrive gode innlegg om Ungdom mot retusjert reklame, eg anbefalar å lese det dei har skrive.

Eg har tidlegare skrive om reklame, og det forferdelege venleikspresset det er med på å skape. Argumentet for retusjering er at det selger, fordi “alle” ynskjer å sjå ut som modellane på bileta. Problemet er at jaget etter å bli vakrare, tynnare, perfekt er ei ferd utan mål. Ein kan ikkje sjå ut som på reklamen, for det er ingen som ser slik ut! Ingen kjendisar, ingen modellar, ingen toppbloggarar.

Konsekvensane av det stadig aukande utsjånadspresset er grusomme. 50 000 norske kvinner har ei form for eteforstyrring. Eteforstyrringar har den høgste dødsraten av alle psykiske sjukdommar. I Noreg har halvparten av alle femtenåringar forsøkt å slanke seg, og ein tredjedel av alle trettenåringar ønskar å gå ned i vekt.

Det er ikkje tvil om at fedme kan vere helseskadeleg, men det er få norske tenåringar som faktisk har eit helsemessig behov for å gå ned i vekt. Det er andre grunnar som ligg bak.

Eg trur ikkje det å merke retusjert reklame vil fjerne alt venleikspresset. Det vil derimot gjere det mogleg for lettpåverkelege gutar og jenter (meg sjølv inkludert) å tenke “dette er ikkje oppnåeleg, dette er det ikkje noko vits å strebe etter” når vi ser reklamen. Berre det å gjere folk bevisst på at dei ser eit glorifisert bilete av verda vil ha mykje å sei. Men ein god del av reklamen si påverknadskraft er ubevisst, så det beste ville vere å fjerne retusjering heilt. Vi hadde då reklame før Photoshop sitt inntog?

Einig? Gå inn på aktivisme.no, les og lær meir. Bli aktivist om du vil det, og meld deg gjerne inn i Facebookgruppa.

Sofsen oppfordrar til å legge ut eit uretusjert bilete av seg sjølv, så her er mitt. Med brillemerker og det heile:

Kjelder: aktivisme.no og DMH

Nå slipper du politiske debatter og annet kjedelig. Hver søndag kan du i stedet se realityserien “Petter elsker Mari” på TV2 Bliss. TV2 Bliss, kanalen gutta misunner oss!

Kjære TV2 Bliss,

Desse stereotypiske, kvinneforaktande reklamane kan dere stappe opp ein viss plass. For eksempel der dere fann dei fleste programma dere viser.

Mvh,

Mari

I dag var Den Store Gjere-Fornuftige-Ting Dagen. Eg betalte husleige, internett og forsikring; og sidan eg var på MAX-lab i forrige veke, var det på tide å sende reiserekning. Eg skulle “go to the motherf*cking POST-OFFICE like an ADULT” – for å nesten-sitere Allie, min favorittbloggar i heile verda.

Visste dere at posten på Coop Extra Danmarksplass ikkje sel vanlege konvoluttar? Dei har berre SmartPost, som fungerar dårleg når ein skal sende noko til Sverige. Jaja, tenkte eg, eg får berre handle først, og kjøpe konvoluttar på butikken.

Butikken var tom for store konvoluttar. Men storhandling var ein del av den fornuftige planen, så då gjorde eg det først. Det var ikkje så innmari lurt, for det førte til at alt som no vert beskrive vart gjort med to store (Coop Extra-størrelse), tunge bæreposar i nevane:

Eg gjekk tilbake til posten, og spurte pent om dei ikkje hadde vanlege konvoluttar. Den hjelpsomme jenta bak skranken sa nei, dessverre, men du kan sjekke på Europris.

Så eg gjekk ned på Europris. Der fann eg konvoluttar, men ikkje før eg hadde leita gjennom mesteparten av butikken. Eg kan informere om at Europris har ganske mykje rart.

Nøgd gjekk eg opp att på Coop Extra, fekk låne penn av den hjelpsomme jenta, og sette i gong med å skrive adresser på konvoluttane. Som den kontrollfriken eg er, fann eg ut at eg kanskje burde dobbeltsjekke at alt som stod på reiserekninga var riktig.

Det var det sjølvsagt ikkje.

Mari Datura, inventor of the time machine.

Småstressa og lei fann eg ut at eg berre skulle krysse ut det som var feil, og skrive inn riktig dato for hand.

Det klarte eg heller ikkje. Desperat jogga eg (med bæreposar) inn på butikken for å kjøpe korrekturlakk. Då eg kom ut att var det sjølvsagt kjempekø på posten, og plassen der eg hadde stått og skrive var tatt over av ein barnefamilie som bevegde seg i sneglefart.

Så eg forsøkte å rette feilen i ei butikkasse som ikkje var i bruk. To sekund seinare var den i bruk, og eg måtte redde papira mine frå å bli påkjørt av mjølk og agurk. Cirka då var eg på nippet til å byrje å grine i frustrasjon.

Cirka på same tidspunkt trur eg den hjelpsomme jenta på posten byrja å lure på kva i alle dagar som feila meg.

Eg endte opp med å gå bort på tippebordet og skrive der, og med all hjernefailen friskt i minne dobbelt-, trippelt- og kvadruppelsjekka eg at alt stod riktig både på reiserekninga som skulle til Lund, og kopien som skulle til Uppsala.

Og så fekk eg sendt dei. Heldigvis.

På veg heim ringte sambuaren min meg for å spørje kvar i all verda eg var blitt av. Han var redd det hadde skjedd meg noko.

Han ler framleis.