Feeds:
innlegg
kommentarar

Eg har lagt merke til ein trend i Newsfeeden min på Facebook som eg ikkje heilt liker. Det er bilete av denne typen:

Og det slår aldri feil: det er alltid ei flott, halv-(eller heil-)naken kvinne med musklar, gjerne glinsande og sjeldent eller aldri identifisert med namn. Nokre gongar kan du ikkje ein gong sjå andletet hennar, ganske typisk på sider som Yeah, She Squats (der ein heilt anna kroppsdel er i fokus). Bodskapet er klårt: lyft vekter, jenter! Ikkje ver redde styrkerommet! “Strong is the new skinny!”

Styrkande, eller? Jo, få vil vel klage på at vi har fått eit kroppsideal som er sunt? Eg er ganske sikker på at “Strong is the new skinny” starta ut som ein måte å promotere eit sunt alternativ til idealet tynn, tynnare, tynnast. Men ein eller anna stad på vegen har vi enda opp med å nok ein gong diktere korleis kvinnekroppen bør og skal sjå ut. Kvinnekroppen er framleis eit objekt som kan målast, dømmast og bli erklært ikkje god nok.

Det viktigste er ikkje å ha ein sterk, sunn og funksjonell kropp. Det viktigste er at den ser bra ut, at den kan måle seg med dei glinsande kroppane i Newsfeeden, at rumpa er like spretten som jentene i “Yeah, She Squats” sine. I staden for å sjå på kroppen som eit verktøy for å utforske og mestre verda, er den eit utstillingsobjekt som resten av verda skal sjå på og nyte (eller ikkje).

Sjølvsagt trener mange kvinner styrke nettopp for å få ein sterkare og sunnare kropp. Men kvifor er det då naudsynt med alle desse objektifiserande, seksualiserte “motivasjonsbileta”? Og kvifor opplever eg at det stort sett er mannlege Facebookvenner som liker og deler desse bileta?

Og før nokon drar misunnelseskortet: sjølvsagt skulle eg ynskje eg hadde interesse, tid og viljestyrke til å trene så mykje som desse kvinnene på motivasjonsbileta gjer. Snart halvanna år i kontorjobb har ikkje gjort ryggen min i superstrøk akkurat. Og eg er akkurat like indoktrinert i kulturen vår for å objektifisere kvinnekroppen som alle andre og skulle gjerne sett så bra ut. Men eg er i det minste bevisst på at det er ytre påverknad som skaper desse tankane.

For det er ikkje berre provoserande bilete som dukkar opp i Newsfeeden min. For ei stund tilbake var det fleire som linka til denne videoen: Being A Sex Object Is Empowering. Oh, Wait. No It’s Not. Here’s Why. Denne anbefalar eg alle å sjå – og spesielt dei som syns eg overreagerar og svartmålar i dette innlegget.

Nyttårssnacks

Godt nyttår!

I går var det fest heime hos oss, og sidan det tross alt var nyttårsafta, fann eg ut at eg skulle ordne litt meir avansert snacks enn chips og dip. Det vart ein suksess, så eg tenkte eg skulle dele oppskriftene med dere.

Snacks #1, spekeskinke og cherrytomat:

Denne var veldig enkel, berre å rulle spekeskinke, dandere dei på eit fat og legge nokre cherrytomatar på toppen.

Snacks #2, lakserull:

Denne oppskrifta står bakpå Vestlandslefse-pakken. Blautgjer lefsene så dei blir mjuke, smør naturell kremost på heile, og legg på røykelaks, hakka vårløk, salatblad og dill. Dillen skal helst vere fersk, men eg brukte tørka og det gjekk heilt fint.

Rull lefsa saman til ein fast rull. Det er litt same prinsippet som når ein lagar sushi. Så skal rullen skjærast opp i tynne bitar. Her gjelder det å ha ein god kniv, og å skjære forsiktig. Eg hadde litt problem med at lefsene sprakk opp, så det er viktig å blautgjere dei ordentleg.

Ta-da! Dei vart veldig gode, om eg kan få sei det sjølv.

Snacks #3, kanapé med scampi og avokado, med kvitlauk-og-chili-dip:

Dette er ein snacks-variant av denne (fantastisk gode) forretten. Lag dipen etter oppskrifta. Eg hadde i tre fedd kvitlauk, i staden for eitt, men det er fordi eg elskar kvitlauk. Ikkje ta meir chili enn henvist, det vert fort sterkt. Også her fungerar det fint med tørka dill, om ein ikkje har fersk.

Fyll ei steikeform med olje, og ha i litt finhakka kvitlauk og chili. Eg var litt forsiktig med mengden, fordi det er så mykje smak i dipen. Rør rundt, og ha i scampi. Eg brukte ferdigkokte, så dette var berre for å varme dei, og gi dei litt meir smak.

Skjær opp avokado i små terningar. Fjern halane frå scampien. Stikk ein tannpirkar gjennom ein avokadobit og ein scampi, og voilà!

Ein, to, juletre

Det var ein roleg tredje juledag. Systera mi, kjærasten min og eg var i stua. Alle ein smule trøytte, alle småfyllasjuke.

I stua var det også eit juletre.

Systera mi snakka med ei felles venninne av oss på telefonen. Eg lurar veldig på korleis samtalen høyrdes ut frå hennes side, for det som skjedde var at vi i sidesynet plutseleg såg noko stort, grønt og glitrande bevege seg i høgare og høgare hastigheit.

Ja. Juletrefoten bestemte seg brått for å ta kvelden. Kjærasten og eg måtte storme til for å redde foreldra mine sin nye TV.

Juletreet fekk kvilepause på golvet i nokre timar, før pappa kom heim og ordna opp. No står det oppreist igjen, men pynten treng moglegvis eit lite kosmetisk inngrep.

Julafta

 

Vips, så var det jul!

No sit eg i sofaen heime hjå foreldra mine, “Tre nøtter til Askepott” er på skjermen og lukta av pinnekjøt fyller huset. Ute skin sola over tonnevis med snø. I kveld får vi besøk av slekt som skal feire jul med oss, og det gler eg meg til.

God jul til alle!

Nei til retusjering!

Sofsen og Ida har begge skrive gode innlegg om Ungdom mot retusjert reklame, eg anbefalar å lese det dei har skrive.

Eg har tidlegare skrive om reklame, og det forferdelege venleikspresset det er med på å skape. Argumentet for retusjering er at det selger, fordi “alle” ynskjer å sjå ut som modellane på bileta. Problemet er at jaget etter å bli vakrare, tynnare, perfekt er ei ferd utan mål. Ein kan ikkje sjå ut som på reklamen, for det er ingen som ser slik ut! Ingen kjendisar, ingen modellar, ingen toppbloggarar.

Konsekvensane av det stadig aukande utsjånadspresset er grusomme. 50 000 norske kvinner har ei form for eteforstyrring. Eteforstyrringar har den høgste dødsraten av alle psykiske sjukdommar. I Noreg har halvparten av alle femtenåringar forsøkt å slanke seg, og ein tredjedel av alle trettenåringar ønskar å gå ned i vekt.

Det er ikkje tvil om at fedme kan vere helseskadeleg, men det er få norske tenåringar som faktisk har eit helsemessig behov for å gå ned i vekt. Det er andre grunnar som ligg bak.

Eg trur ikkje det å merke retusjert reklame vil fjerne alt venleikspresset. Det vil derimot gjere det mogleg for lettpåverkelege gutar og jenter (meg sjølv inkludert) å tenke “dette er ikkje oppnåeleg, dette er det ikkje noko vits å strebe etter” når vi ser reklamen. Berre det å gjere folk bevisst på at dei ser eit glorifisert bilete av verda vil ha mykje å sei. Men ein god del av reklamen si påverknadskraft er ubevisst, så det beste ville vere å fjerne retusjering heilt. Vi hadde då reklame før Photoshop sitt inntog?

Einig? Gå inn på aktivisme.no, les og lær meir. Bli aktivist om du vil det, og meld deg gjerne inn i Facebookgruppa.

 

 

Sofsen oppfordrar til å legge ut eit uretusjert bilete av seg sjølv, så her er mitt. Med brillemerker og det heile:

Kjelder: aktivisme.no og DMH

Irritasjonsmoment

Nå slipper du politiske debatter og annet kjedelig. Hver søndag kan du i stedet se realityserien “Petter elsker Mari” på TV2 Bliss. TV2 Bliss, kanalen gutta misunner oss!

Kjære TV2 Bliss,

Desse stereotypiske, kvinneforaktande reklamane kan dere stappe opp ein viss plass. For eksempel der dere fann dei fleste programma dere viser.

Mvh,

Mari

Sjå denne

Det Jean Kilbourne seier i denne videoen er noko alle burde høyre, og høyre om att. For i motsetning til påverknad frå reklame, som vi får dag ut og dag inn, er det sjeldan nokon påpeikar kor skrudd synet på venleik faktisk er i den vestlege verda.

Du skal vere tynn: maks storleik 36 og helst mykje mindre. Du skal ha lytefri hud. Vakkert hår. Perfekt smil. Du skal vere høg, og helst lys i huda (kor mange mørke supermodellar fins det, samanlikna med kvite? Kor mange asiatiske?). Lista berre held fram og held fram. Det er omtrent ingen som klarar å leve opp til alle krava. Dei få som gjer det har enten vunne i lotto genetisk sett, eller så har dei ein livsstil som vil føre til kollaps før eller seinare.

Eg veit ikkje med dere, men eg må jobbe aktivt med tankane mine heile tida for å ikkje bli sugd inn i dette venleiksbiletet. Nokre gongar klarar eg det, men innimellom mislukkast eg også. Størrelse 38 er for stort. Tannregulering hjalp lite mot det faktum at eg visar like mykje tannkjøt som tenner når eg smilar. Spesielt dette siste er ein tanke eg har alt for ofte, og som eg verkeleg skulle ønske eg kunne slutte med.

For hadde ikkje verda blitt ein kjedeleg stad, om alle såg perfekte ut? Kvifor skal synet på kva som er vakkert vere så snevert?

Ein vert litt lei av å aldri kjenne seg god nok.

Følg

Få alle nye innlegg levert til Innboksen din.