Fotokonkurranse igjen! Tema: REISE

Martine arrangerar fotokonkurranse igjen. Eg tykte det såg artig ut, og tenkte eg skulle slenge meg på i siste liten. Temaet er reise, og premien denne gongen er eit soft-focus filter frå tvspelsweb.se.

Mitt bidrag er tatt på Lanzarote, då vi var på rundtur og såg på alle øya sine mesterverk. Eit av dei var lavagrotter, og ein tittel til dette biletet kan vel vere “Ei reise under jorda”?

Trykk på biletet for større versjon.

Åh, no fekk eg lyst tilbake til Lanzarote. Saknar roen og fråværet av stress. Men: ting har betra seg betrakteleg med KJEM250. Eg fekk del 2 av 3 godkjend på fredag, og i går fekk vi øving 5 godkjend. Så vi er ajour, og denne veka ser det ut til at det berre blir to labdagar på meg. Bank i bordet!

Mari er stressa => Mari syt

Det kjennes ut som eg har banka hovudet mot veggen i sju timar.

Øving 2 gjekk så leikande lett, at eg byrja å få eit positivt syn på KJEM250. Eg fortalte til og med folk at faget “ikkje er så ille”! Lite visste eg at ei veke fram i tid låg øving 3 og sneik, og gliste lurt fordi han hadde bestemt seg for at verken Mari eller venninnene hennes skulle få han til!

I går fekk vi alle ikkje godkjend, noko som labdamene faktisk tykte var pussig, med tanke på at dei andre på laben vår fekk det til med ein gong. Dei satte faktisk i gong ei lita undersøkjing for å løyse mysteriet! Men kom dessverre ikkje fram til noko.

I dag har eg vore på laben i sju timar. Eg har gjort den same titreringa om og om igjen, med mine eigne løysingar, andre sine løysingar, og tre ulike prøver. Til slutt stod eine laboratorieassistenten og observerte, og gav råd til, alt eg gjorde heile øvinga igjennom. Ikkje ein gong då låg eg innanfor grensa for å få godkjend. Då bestemte dei snille, snille damene å la meg få godkjend, fordi dei visste at eg ikkje hadde gjort noko feil sjølv (og eg låg 1,1% over – grensa var 1%).

Problemet er berre at eg fekk godkjend del 1 av 3 på øvinga. Sannsynlegvis må eg drakse med meg del 2 og 3 inn i neste veke, noko som passar dårleg med min Store Plan for å Forhindre å bli Utbrent/få Magesår av KJEM250. Den planen går ut på å berre gjere ei øving i veka, for å få tid til andre fag og ikkje stresse meg i hjel. No må eg gjere to i neste veke.

AAARGH. Eg har mest lyst til å leggje meg og ikkje stå opp igjen før mars.

PS: Eg er i denne vekas Studvest.

Florence and the Machine – Cosmic Love

Denne songen vart spelt i slutten av Grey’s Anatomy-episoden “Blink”. Eg fall for den med ein gong, og tykkjer den gav scenene som utspelte seg på skjermen mykje meir tyngde, på eit vis.

Og det er alt eg har å sei i dag, og sannsynlegvis på ei stund. Årsaka er monsterfaget KJEM250. Eit labkurs der ein må gjere øvinga på nytt om ein ikkje får den godkjend første gongen (og andre gongen, og tredje…). Eg var på laboratoriet i nærare 20 timar forrige veke (nemnde eg at dette er eit 10-poengersfag, og eg tar to mattefag i tillegg?). Denne veka har eg vore der mindre, men for å bli ferdig til matteførelesning i dag måtte eg jobbe i eitt frå 8-14. Litt sliten no, for å sei det slik.

Vakraste filmen

Innimellom kjem det ein film, ei bok eller ein serie som triggar ein slags besettelsesfunksjon i hjernen min. Eg berre må vite alt om den, sjå alle bakomfilmane, lese om forfattaren, sjå andre filmar med skodespelarane…

Det heile starta då eg var ti år, nettopp hadde sett Titanic, og plutseleg måtte vite alt, ikkje berre om filmen men også sjølve hendinga. Derfrå gjekk det slag i slag med Ringenes Herre (boka), Ringenes Herre (filmane), Robin Hobbs “The Tawny Man“, Doctor Who, og mange, mange andre småbesettelsar innimellom. Eit resultat av dette er at eg opp igjennom åra har fylt hjernen med store mengder unyttig trivia. Eg kan til dømes legge ut i det vide og det breie om det meste som gjekk inn i å lage Ringenes Herre-filmane, og kan framleis fortelje deg kor mange livbåtar Titanic hadde (20), at fire av dei var samanleggbare, og at nokre menn faktisk overlevde katastrofa ved å balansere oppå ein som låg med kjølen i vêret.

No har det gått ei tid sidan sist eg hadde ein skikkeleg besettelse, men i helga slo det inn att for fullt. Med tanke på at fellesnemnaren for mine tidlegare interesser stort sett er fantasy og science fiction, krev det vel ikkje så mykje fantasi for å skjøne kva film det er snakk om?

Eg såg den to gongar på fire dagar.

Faktisk, så kan eg ikkje skjøne at eg ikkje var meir interessert i denne filmen før eg såg den på kino. Eg burde jo ant at kombinasjonen James Cameron, James Horner (komponisten av filmmusikken til både Avatar og Titanic) og vakre romvesen på ein vakker planet var noko som ville appellere til meg. Grunnen til at eg trekk fram Horner er at filmmusikk er veldig viktig for meg, og i Avatar sitt tilfelle dyttar den filmen opp eit ekstra par hakk. Eg har høyrt masse på soundtracket denne veka, og morar meg over å kjenne igjen små parti i musikken som Horner tydelegvis likar så godt at han har brukt det i både Avatar og Titanic. Uansett er det nydeleg musikk, berre høyr:

Avatar har fått ein del kritikk for at historia er klisjé, og at karakterane er karikaturar. Eg kan definitivt sjå kva dei meinar. Likevel, klisjéar er klisjéar for ein grunn, og eg tykkjer James Cameron har eit talent for å få dei til å fungere. Han puttar historiene sine i veldig episke settingar (Titanic og Avatar), slik at vi alltid blir distrahert frå å tenkje “dette har eg sett før”, og i tillegg er han flink til å finne gode skodespelarar. Leonardo diCaprio og Kate Winslet i Titanic, Sam Worthington og Zoe Saldana i Avatar.

Sistnemnde sin karakter er heilt og haldent dataanimert, men likevel skin ho igjennom i heile filmen, som dette klippet veldig godt illustrerar: (Spoileradvarsel!)

For ja, dei spelte faktisk ut alle scenene. Dei kallar det “performance capture“, som vil sei at skodespelarprestasjonen ligg til grunn for den seinare animasjonen. Det er mykje same metode dei brukte for å lage Gollum i Ringenes Herre (meir trivia, folkens!). Eg trur det er bruken av performance capture som gjer at Na’vi-folket verkar så ekte, og eg tar av meg hatten for skodespelarane som spelte inn ein heil film i ein diger hall nesten utan rekvisittar.

Det einaste som eg tykte var litt plagsomt i filmen, var at eg veldig fort måtte skru av realistdelen av hjernen min. For det er veldig mykje i den som strid mot alt av naturlover og logikk. Eg vart eigentleg ganske letta då eg såg James Cameron kalle filmen “science fantasy”, for då vart plutseleg svevande fjell og “unobtainium” lov.

Og uansett så gløymde eg fort å vere kritisk, for eg vart så oppslukt i det fantastiske eventyret.

Semesterstartfest!

Heilt vanlege aktivitetar på Mat-Nat-festar involverar:

Reagensrøyr-shotteglas

Drikkeleikar der ein må kalkulere differansar.

Besøk til Martas kontrabass, Basse.

Speling på Basse.

Vi var også ein tur på Lille. Der var det varmt og stappfullt av pene mennesker, noko som tydelegvis vart for mykje for meg. Vi hadde nemleg berre vore der i ti minutt før eg bestemte meg for å reise heim. Eg må sei eg kjenner meg ganske gammal. Gåstol neste?

2009 – ei fotooppsummering, del 3

August

Like før eg skulle reise tilbake til Bergen gjekk mamma og eg ein tur på fjellet. Sognefjorden var fin som alltid:

Tilbake i Bergen misunte eg alle dei nye studentane fadderveka deira. Sjølv deltok eg berre på laurdagen, på Kjemisk fagutvalg sin rebusløp-stand. Der vert ein utsett for slikt:

Meir om det her.

Så byrja semesteret for fullt.

Store delar av hausten

…gjekk vekk i statistikk og matematikk.

Men det vart tid til litt posering på bilpanser også. Eigaren av bilen var på same fest som oss, og såg sjølvsagt heile seansen.

I oktober hadde eg det litt for kjekt på cocktailparty, og endte opp med å miste mobilen min (for godt) i ein busk. Første og forhåpentlegvis siste gong den forsvinn – det vart både dyrt og stressande. Korleis klarte folk seg i gamle dagar utan mobiltelefon?

November

I november nytta vi den rolege perioden før eksamenslesinga til å reise på hyttetur til Ustaoset. Der var det kaldt, og vi vart særs takksame for peisen.

Tittel: “Ut på tur!” eller eventuelt “Då snø framleis var koseleg og ikkje hatobjekt nr to etter Bergenssmogen.”

Uansett. Sidan vi var byjenter på tur måtte det litt bymat til:

Sushi! Og om du syns det var ille: eg drassa faktisk med meg Siri sin riskokar opp til hytta.

Helga etter hadde vi Thanksgiving hjå meg. Eg var på jobb heile dagen og kom heim til ferdig middag. Digg.

Resten av november forsvann i eksamenslesing. Vår kjære lesesal Skuret (som vi har eit litt for sterkt eigeforhold til) vart invadert av idiotiske førstisar som ikkje har kjennskap til lesesalsregel nr 1: ikkje prat høgt. Og nr 2: ikkje smell med døra. Og nr 3: ikkje stå og hold døra til lesesalen open medan du pratar i telefonen. It just goes on and on. Dei var på lesesalen i dag òg, og innestemme er framleis eit ukjend fenomen.

Desember

Den store omvendtdagen! Vi hadde prata om den kjempelenge, og fann ut at vi like gjerne kunne ha den i eksamenstida. Poenget med dagen er å gå i noko ein aldri ville gått med til vanleg. Slik såg eg ut:

Og slik såg Siri og Anna ut.

På morgonen den dagen skreiv eg på Facebook at eg var blitt omvendt. Pappa trudde eg var blitt religiøs.

To eksamenar seinare var det heim att til Høyanger, jul og snø.

Der vart det koseleg feiring med foreldre, syster, onkel, tante og syskjenborn. På julafta hadde eg photoshoot med Kjersti (syster, altså).

Etter julafta gjekk det slag i slag med koselege samankomstar. Første juledag:

Andre juledag:

Tredje juledag i Naustdal, der Kristine serverte kjempegod laks og vi spelte mange, mange rundar Amerikaner:

Jordbærkveld hjå Monika:

Dei fine pulsvantane eg har på meg var julegåve frå mor til Monika, Greta. Ho er dødsflink til å strikke, og eg anbefalar å sjekke ut bloggen hennar (ho tar imot bestillingar!).

Til slutt, nyttårsfest heime hjå oss, med quiz, dansing og bål:

2009 var eit fantastisk år. Eg kryssar fingrane for at 2010 blir like bra.

Heime att

Lanzarote. Eg forelska meg heilt i den øya. I det å stå opp til 20 varmegrader kvar dag, og å sjå vulkanfjell ruve i horisonten då eg dusja. I å ligge på stranda og bade i havet 4. januar. I å spise frukost, lunsj og middag med verdas beste jenter kvar dag. I å handle på Zara for første gong i mitt liv (og sporenstreks melde meg inn i “Få Zara til Bergen”-gruppa på Facebook). I å finne Happy Hippos på Spar og hamstre som ein gal. Og i å slappe meir av enn eg har gjort på lenge. Eg las ut to bøker medan eg var der (Mengele Zoo og Drømmehjerte), og for meg i det siste er det litt av ei bragd.

Kanskje eg kjem til å poste litt fleire bilete frå turen seinare, men akkurat no driv eg framleis og fordøyar alle opplevingane.

2009 – ei fotooppsummering, del 2

Mai:

Eg kunne jo ikkje gå glipp av 1. mai-feiringa i Høyanger! Det var salutt, tog og talar, og eg måtte som vanleg lure på kvifor ikkje alle stadar har ei slik feiring.

Tidleg i månaden hadde vi vår siste dag på laboratoriet. Eg tok med kamera for å dokumentere, og presenterar herved den raude labfrakken:

Vi laga fluoriserande substansar. Etterpå var det labfest, der den eine vitenskapsassistenten fekk stormapplaus i det ho kom inn døra. Dagen derpå hadde eg nesten eit nervøst samanbrott på KJEM212-førelesning, då eg satt heilt framme og følte alle såg på meg.

Så vart det tid for den store nasjonaldagen, med obligatorisk feiring dagen før. Alexander Rybak vann Grand Prix, noko eg og Anna tykte var best observert gjennom vinglas:

Ute på byen sang alle “Fairytale”, og vi endte på mystisk vis opp på Silver. Deretter gjekk turen til nachspiel, og så nach-nachspiel hjå Ina. Følgjande bilete er tatt klokka fem om morgonen, ser vi ikkje uforskamma freshe ut?

Rett etter dette vart Anna propell, og Ina og eg lo i to timar i strekk. Artig for oss, ikkje fullt så artig for han som låg og sov i rommet ved sida av.

Etter kvart vart det tid for 17. mai-frukost, og deretter var det ut og sjå på toget.

Anna er ikkje sur, berre trøytt. Og Siri er ikkje sint demonstrant, berre veldig glad i 17. mai.

Eg såg på toget til eg ikkje klarte å halde meg vaken lengre, og gjekk så heim for å sove. På kvelden vart det festelegheitar att; eg berre elskar dette biletet:

(Ja, det skal stå 2009.) Like etter dette tok festen av, fordi alle var overtrøytte og hadde drukke sjampanje. Det var 90-tallsmusikk over heile linja, og vill dansing på golvet. Då vi gjekk inn til byen gaula vi “Fairytale” av full hals, noko som (dessverre?) er dokumentert på film.

Resten av mai gjekk i eksamenslesing, ispedd litt grilling i parken og mange rundar “Boms, President”.

Juni

Vi hadde vår siste eksamen den 11, og med unntak av ein liten eksamensfest bestod dagane mine av nedvask av leilegheita. Spesielt bursdagen min den 13. var artig; då låg eg på magen på badegolvet og skrubba flisene under vasken. Snille Anna kom og hjalp til, og det vart tid til litt bursdagssjampanje og ein tur ut på kvelden. Vi endte opp på Pacific, det mest harry utestedet i Bergen (ja, eg har vore på Sjøboden). Eg trur det er materiale nok til ei heil masteroppgåve i sosialantropologi på den plassen.

Dagen etter reiste eg og mamma på ferie til England, nærare bestemt Cornwall. Der var det meget fint:

Det som var spesielt kjekt var at det ikkje var nokon andre turistar der, berre ferierande engelskmenn. Høgdepunktet på turen var då vi besøkte The Eden Project, ein gigantisk hage med to store drivhus (“biomes”), ein for regnskogplantar (det var regnskogstemperaturar der òg, puh!), og ein for middelhavsplantar.

Inne i regnskogsbiomen såg det slik ut:

The Eden Project fokuserar veldig på naturvern, og ein av dei meir fascinerande attraksjonane var The WEEE Man:

WEEE står for “Waste Electrical and Electronic Equipment”. Om du ser nære på biletet kan du sjå at statuen er bygd opp av øydelagt elektronisk utstyr, som vaskemaskiner og støvsugarar.

The Eden Project var ein utruleg fin stad, og eg anbefalar alle å besøke den, om dei er i området. Det same gjeld eigentleg heile Cornwall. Eg tykkjer det er synd at vi ikkje hadde meir tid der, då ville eg definitivt ha prøvd å surfe, og reist på besøk til Tintagel (kong Arthurs fødestad).

Juli:

Bloggen flytta hit til wordpress, og vi fekk besøk av gjess:

Den grå er no slakta, fordi han var gut og dei ikkje kunne ha to gassar. Eg tykkjer det er litt trist, men slik er no verda.

Eg jobba heile juli, men hadde fri i helgene og brukte desse til å farte rundt. I midten av månaden var eg i Fredrikstad, på besøk til Anna og Siri.

Medan eg var der fekk eg oppleve noko så eksotisk som harrytur til Sverige, og Systembolaget på ein laurdag i fellesferien.

25-26 juli var eg på Malakoff Rockefestival, der eg forelska meg i Katzenjammer. Veka etter reiste vi ein gjeng på hyttetur, der vi grilla og koste oss. Dei modigaste bada i Sognefjorden:

fortsettelse følgjer

2009 – ei fotooppsummering, del 1

Alle andre gjer det jo?

Januar:

Eg fekk meg speilreflekskamera, og fann fort ut at det var gøy å leike med lys.

Sidan eg skulle ta eit laboratoriefag det semesteret, bestemte eg meg for å endeleg realisere draumen om å farge labfrakken min raud. Det endte slik:

Vaskemaskina streika då eg skulle farge den. Farginga hadde ingenting med saken å gjere, men husverten vart forbanna. Det var berre den første av mange ubehagelege opplevingar vi hadde med han den våren. Andre farging av frakken vart ein suksess.

Januar var månaden eg så smått byrja å bli kjend med dei jentene eg heng mest med i Bergen no, ein herleg gjeng kjemikarar, molekylærbiologar og nanoteknologar. 2009 har vore eit supert år, og eg har mykje desse jentene å takke for det.

(Eg skal la vere å poste bilete frå min første fest med dei, då det var ein nittitalsfest og dei sannsynlegvis kjem til å drepe meg om eg legg ut noko derfrå.)

Februar:

Eg byrja å blogge, og fann ut at det var mykje lettare, og ikkje minst artigare, å gjere på norsk. På blogg.no klarte eg faktisk å poste nesten kvar dag, noko eg ikkje akkurat har gjort her… Eg har ikkje så veldig trua på nyttårsforsett, men eg har eitt, og det er å blogge meir i tjueti.

(Heilt urelatert, men: kvifor i alle dagar er vi pålagt å sei totusenogti, og ikkje tjueti? Det er jo mykje enklare!)

I februar byrja vi for alvor med KJEM212, eit fag som eg både elska og hata då, men som no står som mitt absolutte favorittfag. Lærerikt, men samtidig vanskeleg. Eg har aldri jobba så mykje med eit fag, og er veldig stolt over at eg klarte å få A i det.

Vi byrja òg med laboratoriefaget KJEM122 i februar. Dette er det beste labfaget eg har hatt, mykje takka vere flinke vitenskapsassistentar og ei fantastisk labgruppe.

I februar hadde eg ein lang photoshoot på Realfagsbygget, som eg hadde store planar om å blogge. Det skjedde aldri, men eg kan i alle fall dele eit bilete av Mat-Nat-tagging:

Eg berre elskar at nokon tykte dette var så fint at dei tok fram sprittusjen for å kommentere det.

Og, ja, eg hadde eit liv utanom universitetet. Det involverte blant anna dette:

“Illustrert Vitenskap”-spelet!

Mars:

Mjøllnir (den festorienterte delen av geologisk fagutval) arrangerte vinterball:

Dei søte jentene på biletet i midten er Karina og Siri. Vaskebjørnen på siste biletet er meg (om nokon skulle lure). På vinterballet forspiste eg meg på lasagne og blei så sliten av all maten at eg datt heilt i hop. Men det var gøy så lenge det varte!

Veka etter var eg heime i pappa sin 60-årsdag, og nytta anledninga til å ta bilete ute:

Mars var månaden då konflikten med husverten kulminerte i at han trua med å kaste oss ut. Etter eit av dei mest ubehagelege møta i mitt liv kom vi fram til at vi skulle få bu i leiligheita fram til sommaren. Eg er veldig glad eg slepp å ha noko meir med den mannen å gjere.

I slutten av månaden var det 50-talsfest i regi av Biologisk fagutval. Vi dansa, høyrte på kjekk musikk, og såg på alle dei fine kostymene. Eg hadde ikkje gjort meg så veldig flid, og gjekk i noko eg eigentleg kunne gått med til vanleg:

Dei skoa er vonde.

April

Rett før påskeferien var eg ute med to venninner. Ei av dei hadde med polaroidkamera, til vår store underholdning:

Så drog eg heim på påskeferie til i ei bygd som fekk ein hard start på 2009. Stemninga var mildt sagt dyster.

I ferien gjekk eg mykje tur, og tok ein del bilete. Som dette, av systera mi Kjersti:

Tilbake i Bergen vart det raskt russetid for 90-modellane. Kjemisk fagutval feira dette ved å arrangere russefest.

Vi har ikkje arrangert fest sidan. Litt fordi nokon sparka hol i ei glassrute på Realfagsbygget, men mest fordi nokre komplette idiotar helte øl ned i ein innleveringsboks, der det låg fleire journalar. Eg blir framleis sint når eg tenkjer på det.

fortsettelse følgjer

29.12.09

Dagen i dag byrja med lang og koseleg familiefrukost, den siste på ei stund der alle fire var samla. Systera mi reiste nemleg tilbake til Oslo i kveld. Familiefrukostane våre er opphavet til mykje av mi verdskunnskap, då pappa kan litt om alt, og er veldig glad i å dele sin viten. Noko eg har arva, og som sikkert kan vere både irriterande og nyttig.

Vêret i dag har vore nydeleg, sjølv om sola så vidt hadde kjempa seg over fjellsidene, før ho gjekk ned att på andre sida. Dessutan har vi masse, masse snø; for å få tatt dette biletet måtte eg vasse i kvitt opp til hofta. Greit, det var så mykje fordi all snøen som fall for ei veke sida hadde blåst dit, men vi har faktisk fått ca ein halv meter til dei to siste dagane. Eg kan ikkje hugse sist det snødde så mykje.

I kveld har eg vore på “Jordbærkveld” hjå venninna mi Monika. “Jordbær” er då kodenamn for heimelaga Strawberry Daiquiri, og som ein allereie kan sjå på biletet blei dei meget gode. Jordbærkveld har etter kvart blitt ein juletradisjon for oss, og det er alltid like koseleg. Masse latter, gullkorn og YouTube-sjåing. I kveld spelte vi også kortspelet “Once Upon A Time”, som eg trur er det mest kreative spelet eg har vore ute for. I det skal du ved hjelp av stikkord dikte opp eit eventyr. Stikkorda er i form av kort, og det er om å gjere å bruke opp alle korta. Nokre gongar må du også byggje på andre sine historier, fordi du har “avbrutt” dei eller fordi den som sit ved sida av deg har sagt pass.

Eg er ikkje så stor fan av improvisasjon, men å spontandikte eventyr var veldig artig. Det var kjekt å ikkje måtte stresse med at alt skulle vere så samanhengande og logisk heile tida. Ei av forteljingane mine gjekk som følgjer:

Det var ein gong ei vakker prinsesse som hadde ein ring ho var veldig glad i. Denne ringen forsvann plutseleg ein dag, men ei natt ho sov drøymde ho om ein ulv som kunne snakke. Han sa at ringen var stelt, men at den var gøymd under ein busk i skogen. Dagen etter skulle ho ut og finne den, men då ho kom til busken var ringen forsvunne like mystisk som den hadde dukka opp.

Stikkorda eg fekk er i feit skrift. Det siste var avslutningskortet mitt, som sa korleis eventyret skulle ende.

Eg må skaffe meg dette spelet. Ikkje minst fordi det er av få spel eg faktisk har gjort det bra i frå første stund. Og med bra, så meinar eg: eg slo dei andre ned i støvlane. Haha!